“Get to the chopper!” (Arnold Schwarzenegger)
De helivlucht moest minstens 24u vooraf bevestigd worden: check! We slaagden er ook in een half uur op voorhand toe te komen en na een weging en safety video mochten we onmiddellijk met drie Duitsers opstijgen. Don’t mention the war. Met een Bose koptelefoon werd het lawaai van de rotor buitengehouden en vlogen we richting Canyon op de tonen van “It’s a beautiful day” – het nummer krijgt vanaf nu een volledig andere betekenis. Niet alleen de Grand Canyon is gigantisch (en dat besef breekt door met de realisatie dat die minieme dennenbomen in werkelijkheid een meter of tien hoog zijn), maar het beboste gebied rond die oversized kier in de grond blijkt minstens even indrukwekkend.
On the edge of the Canyon
Als we uiteindelijk wat later in de voormiddag richting Page rijden leggen we op een state Road meer dan 100 km af om een stukje rond de Canyon te rijden. De vogelvlucht op de kaart blijft bedrieglijk. Het landschap is opnieuw heel wisselend en regelmatig is er “Wow! Dat daar al gezien?” te horen.
The new home
Courtyard by Marriott Page at Lake Powell is ons hotel, een stuk mooier dan de Western Squire in Tusayan. Alle vloeren, gangen en wanden hadden een houten structuur zodat iedere passant deed terugdenken aan de T-Rex uit Jurassic Park. Het was minder evident om de slaap te vinden en te houden, want zowat iedereen is op doorreis. Courtyard ligt naast een golfterrein en heeft meer uitstraling en afwerking. Onze kamer ziet uit op de canyon, maar ook op de ondergaande zon. Alles kan dus snel opwarmen als je niet oplet.
You give me fever. What a lovely way to burn.
Bezoeken vandaag vallen minder goed mee – de warmte weegt vooral voor mijn echtgenote nogal door. 105 gr Fahrenheit (41°C) is niet te onderschatten, vooral met veel asfalt en zand als wandelpaden. We bezoeken de big-ass Glen Canyon dam, gaan naar een scenic viewpoint een km of tien verder en uiteindelijk naar Horseshoe Bend. Dit laatste wordt door de Staat uitgebaat, maar lukt niet met de Monument Pass. Het is een behoorlijk intensieve klim en afdaling op zand: de moeite om te zien, maar de airco in de auto voelt aan als een beloning.
Bevindingen
- De helicopter is echt wel een must om de Grand canyon echt te ervaren. Grappig is ook dat je een reddingsvestje aanhebt dat kan worden opgeblazen, zoals in het vliegtuig. Kan niet anders dan nuttig zijn in die omgeving. Rock- and pine-protected.
- Wel interessant te zien hoeveel verschil er bestaat tussen de hotels. Vooral als je ziet dat de laatste rond de 300 dollar a night kosten.
- WalMart is een prima plaats als je oververhit bent: na inkopen en strollen ben je weer op temperatuur.
- Amerikanen blijven graag zakendoen, om het even waar. De bezoekplaatsen zijn goed georganiseerd, maar er hangt steeds een prijskaartje aan vast.
- Morgenvroeg een van de andere hoogtepunten: Antelope Canyon. Het wordt een langere dag.