De laatste dag kan meestal niet snel genoeg verlopen, maar er moest nog een en ander gebeuren eer de voordeur in Kortrijk openging. Wekker om iets voor vijf, klaarmaken en uitchecken en vertrokken tegen kwart voor zes, want Alamo verwacht de huurwagen voor zeven uur. Een goeie 40km autosnelweg, maar de gps geeft meer dan 45 minuten. Je moet er in staan om het te geloven, maar na 10 minuten rijden zit alles vast op zes rijvakken. Ik beklaag de mensen die er dagelijks hun pap moeten mee koelen, want mijn zen-gevoel smelt als sneeuw voor de zon. Maar uiteindelijk komen we tien minuten voor zeven aan en schuiven aan bij het keuringsgebouw van Alamo, waar in rijen wagens worden teruggebracht. De controleur checkt de schade “no worries, you’re fully insured – I just checked” en ik noteer alle gegevens van de andere partij. Daarna de shuttle in en een kwartier later LAX binnen. Vlucht naar Chicago van een uur of vier en slechts anderhalf uur voor de aansluiting, wat maar nipt was. Behoorlijk absurd dat je tussen twee vliegtuigen weer volledig doorgelicht wordt, schoenen moet afdoen en ze nogmaals je handbagage checken. Safety first. En dan onmiddellijk de volgende op naar Zaventem voor een uur of acht.
In Brussel neem ik onbewust een shortcut naar de valiezen, zodat we daar tien minuten helemaal alleen daar staan te blinken. Christine heeft er niet zo veel vertrouwen in (understatement of the year). De aankomst van de rest van de meute en het draaien van de transportband maken veel goed. Toch al snel meer dan een uur kwijt.
De Belgische spoorwegen verzorgen the return eerst tot Gent (Schellebelle en zo inbegrepen) en dan Kortrijk. We ontsluiten de deur iets voor twee uur. We zijn 24u onderweg (33u – 9u tijdsverschil) en de namiddag is pas begonnen. Die jetlag wordt geen pretje de komende dagen.
Bevindingen
- Amerika is mooi geweest, bijzonder mooi. “Make America great again” lijkt ons niet echt nodig – ze hebben vele troeven. De reis blijft wellicht nog een tijdje nazinderen, er waren ook bijzonder veel prikkels in die drie weken. Een gevoel van onveiligheid hadden we nergens, het verkeer liep gedisciplineerd, het land was proper (in de grote steden wat minder door het daklozenprobleem), alle wegen vlot bereikbaar, de mensen vriendelijk en bereid tot een praatje, de hotels in orde, de organisatie goed geregeld (waarvoor dank, Best of Travel), de landschappen indrukwekkend en prima gezelschap 😉 .
- Wat we zouden willen meegeven aan wie ook een dergelijke reis in de US wil doen? Inchecken in een hotel of het huren van een auto lukken niet zonder kredietkaart – zorg dat je er een paar hebt als er een vastloopt of wordt gestolen. In winkels/horeca staan alle prijzen zonder taxes, die dan nog verschillen per staat (In California kwam er 8,75% bij voor een iphone) – dus je weet nooit vooraf hoeveel je zal betalen. Prijzen voor een gallon (3,8 liter) benzine variëren ook van bvb 2,8$ in Arizona (ons startpunt) tot 5,4$ in California – in dit laatste geval komt dit overeen met wat we thuis betalen. Lang op het vliegtuig zitten is nefast voor rugpatiënten. Controles op US airports zijn bijzonder grondig – in tegenstelling met Nederland waar ik vorig jaar heen en terug naar Tenerife vloog zonder identiteitskaart. Het fooiensysteem is een vervelend gegeven. Met een gids kom je op plaatsen die je anders mist. Een grootstad rondrijden met een elektrische fiets of step is een goed idee. De helicoptervlucht boven de Grand Canyon takes your breath away.
- Zouden we iets wijzigen aan de trip? Misschien dat Vegas en San Francisco een dagje minder mochten, LA en Yosemite eentje meer.
- Wat is er tegengevallen? Dat ongeval vroeg wat energie, geloop en is wat nefast voor de feestvreugde – maar dat zijn onvoorziene omstandigheden. In twee hotels was er een geurprobleem door vocht, maar dat hebben ze beide opgelost door een andere kamer aan te bieden. Anders no problems.
- Dagelijks een blog bijhouden vergt inspiratie, maar vooral tijd. Het wifisignaal bepaalt hoe lang je foto’s zullen uploaden. Plezant voor het thuisfront, maar je leest nadien ook zelf veel zaken die je ondertussen weeral was vergeten. Blij dat ik het heb gedaan.
- We willen zeker nog eens een ander deel van de US verkennen. That’s a fact.