Vannacht een paar keer wakker geworden van de stroom verkeer die wat meer decibels produceerde. Wegens geurproblemen door het tapijt gisteren was er een kamerwissel (net ernaast) en ik ontdek vanmorgen dat het schuifraam niet volledig aangespannen was. Heel eigenaardig systeem trouwens, je ontsluit het, haakt het achteruit en schuift het dan pas open. Meer bewegingen maken de sluiting alleen maar complexer. Ik ontdek ook in de namiddag dat het kamerpersoneel het raam niet goed heeft dicht gekregen. De stroom verkeer is 24u een tuinslang waar blijft debiet op zitten, de kraan staat nooit dicht – dag en nacht. Net zoals bij ons vind je bitter weinig plaatsen waar je de autogeluiden niet waarneemt, overal bevinden zich grote invalswegen. L.A. is naar oppervlakte ongeveer de helft van West-Vlaanderen, dus ook hier moet je telkens een afstand afleggen om ergens naartoe te rijden, op dichtgeslibde wegen en dure parkings. We willen vandaag naar de kust: Santa Monica, Venice Beach en besluiten de metro te nemen.
Wij brengen de boodschap
Na de shuttle nemen we de rode lijn tot aan het wisselstation, waar we moeten overstappen naar blauw. Natuurlijk ligt alles daar open en biedt men als alternatief een bus aan – “just follow the blue line, people!”. Dus wij al die blauwe bollen achternalopen, de metrobus op en aloha – beach baby! Voordelen van de metro zijn de snelheid, het vermijden van files en de parking. Met de bus wordt dit een ander verhaal, maar we klagen niet – alles loopt vlot en we komen aan op Long Beach na een drie kwartier. De locatie ziet er anders uit dan ik het me had voorgesteld. We lopen richting strand, willen een kortere weg nemen door een groot gebouw waar we plots een badge moeten voorleggen voor het event. Jehova’s getuigen from all around houden hier een conference en ze heten ons van harte welkom om de hele dag deel te nemen. De omgekeerde wereld: het is zondagmorgen en wij staan aan hun deur om binnen te geraken. Maar we bedanken vriendelijk en kordaat en trekken verder. Na het raadplegen van de gps app valt het ons plots in dat we het verkeerde blauw hebben gekozen: lichtblauw gaat naar het westen, gewoon blauw naar het zuiden. Dus we zitten 25 km van het oorspronkelijke doel Santa Monica door de wrong shade of blue. Bovendien valt plots op dat onze rugzak op de bus bleef, waarschijnlijk had hij het al iets vroeger door . Geen kostbaarheden, maar een hoop praktische zaken zoals drank, zonnecrème, hoofdbescherming – kortweg een beach survivalkit voor toeristen. Overleven wordt niet eenvoudig, maar we besluiten er het beste van te maken en Long Beach te verkennen. Surprise alom: er is een bijzonder lang strand (no shit!) waar we met de voetjes in de Pacific een wandeling doen van een tiental kilometer. Ook hier heb je de Baywatch guys in hun toren die maar al te graag de spieren opspannen voor de foto. Zowat alle strandgenieters zijn latino’s, grote gezinnen die met hun hele familie van een zondag aan zee komen genieten. Maar het wordt toch nog genieten in het zonnetje. Als we in het terugkeren aan dezelfde buschauffeur ons blauw verhaal vertellen, reageert ze van op haar verende stoel:”Well, you were at the beach, right? They are all similar”. Nog beter werd het toen ze ons de rugzak terug bezorgde, zodat we volledig ingesmeerd, gehydrateerd en met petje de rit terug konden aanvangen. What a way to finish.
Bevindingen
- Alleenstaande huizen staan maar op een tweetal meter van elkaar. Ik vraag me af of het zin heeft om ramen aan de zijkant te voorzien. Je kijkt bij elkaar binnen, trekt geen licht binnen maar je kan wel verluchten, dat wel.
- Amerikanen hebben bijzonder weinig inspiratie bij het verzinnen van straatnamen. Je vindt overal een Broadway street, Mission street, 1st, 2nd, … – zelfs in Long beach heb je ze ook al, dus binnen L.A.
- Stranden zijn geweldig diep en breed, maar wel heel verzorgd. Op de wandeling kwamen we ook mensen tegen die kleine afval aan het opkuisen waren.
- De strandtemperatuur valt altijd beter mee dan die in het centrum van L.A. – bij het hotel is het een graad of 32.
- Universal studio is hier vlakbij en de Jurassic Show creëert ’s avonds zodanig veel decibels dat je de huilende T-Rex any second voor je schuifraam verwacht. Ik denk dat dit ook nefast is voor dat schuifsysteem als gasten gaan panikeren. Ik ben zo niet.
- Net nog de benzinetank gevuld om de auto morgenochtend voor 7u af te geven in Alamo. Ik verwacht nog een hoop tijd te verliezen voor dat ongevalsformulier, maar dat zal wel lukken.
- En nog iets: hoe doen de kleurenblinden dat dan, met dat blauw? Ik veronderstel dat ze het gewoon vragen, zoals de verstandige mensen die willen zeker spelen.
