Na een uitgebreid ontbijtbuffet zijn we volledig klaar voor de tocht naar San Francisco. De rit verloopt soepel en de landschappen wisselen alweer elkaar af: de bergen worden grote grasheuvels die eruit zien als duinen: grasduinen dus. Wat verder verdwijnen de heuvels en krijgen we uitgestrekte vlaktes met een soort duingras voor zo ver je kan kijken. Daarna komen de aangelegde boomgaarden met hoofdzakelijk abrikozen en eens je San Francisco nadert zakt de temperatuur van bijna 103 naar 63 graden Fahrenheit.
In mijn poep
Het is wel heel druk op de snelwegen: er wordt heel veel aangeschoven en het tempo ligt bijzonder laag. Maar de gps doet zijn ding en we bereiken stilaan de Oakland Bay bridge, de tolbrug (6$ in het weekend) naar S.F. Het valt wel op dat mensen voortdurend op het laatste nippertje toch nog veranderen van rijvak – aan de tolhokjes zijn er een stuk of 8 vakken, voor cash of andere. We staan stil in de rij en krijgen op het onverwachts een redelijke klap in ons gat: aangereden door Margaret, een Amerikaanse in een Audi die snel van vak wou wisselen maar dit verkeerd had ingeschat. Hoop blikschade, uitwisselen van gegevens (vooral de hare) terwijl andere chauffeurs schreeuwen “you’re blocking the lane!” (no shit). De sfeer kantelt wel een beetje op zo’n moment.
Help, I need somebody
We rijden naar ons hotel, stallen de auto in hun eigen garage @$40/nacht en gaan na wat er moet gebeuren qua formaliteiten. We gaan te voet naar het politiebureau, waar ze ons doorsturen naar een ander bureau een paar km verder. Hier kunnen ze ons niet helpen, want er zijn gegevens uitgewisseld en dan wordt er geen police report opgemaakt. Dan te voet naar Alamo (de verhuurder), maar die verschuiven het naar de plaats waar we de auto moeten afleveren (L.A). Dus een paar uur energie voor niets.
Evening stroll
S.F. is een wereldstad met een typische dambordstructuur: 1st, 2nd, 3rd street,… die evenwijdig lopen. Oriëntatie is dus behoorlijk makkelijk. In de buurt van 7th (bij ons hotel) zien we verschrikkelijk veel daklozen, waarvan een hoop serieus weg van de wereld. Op onze avondwandeling doen we een km of 8 en komen rare figuren tegen. Hoe veilig dit allemaal is ’s avonds is de vraag. We vinden ook gebruikte spuiten en als we aan het hotel toekomen na negen uur staat de brandweer tevergeefs hartmassage uit te voeren op een sukkelaar. Great neighbourhood. Maar alles is op wandelafstand.
Bevindingen
- Volgens het nieuws zijn we net op tijd aan de sprinkhanenplaag in Vegas ontsnapt. Dit kan een paar weken duren. Die beesten in je smoel en smoothie klinken niet aantrekkelijk. Maar ze bevatten wel veel proteïnen.
- Alles is hier ook een stuk duurder dan in Arizona of Utah.
- De tegenstelling tussen rijk en extreem arm is wel heel frappant. Sommige daklozen zien we zich installeren met twee opgeplooide kartonnen dozen waar ze zich mee toedekken. Niet wat Tom Lanoye bedoelde.
- Ik had iets meer medewerking verwacht van de politie op het bureau. Toen ik vroeg om een bewijs dat we er waren geweest, kon hij niet op een idee komen. Een stempel behoorde niet tot zijn gevechtsuitrusting en toen ik uiteindelijk zijn handtekening vroeg schreef hij zijn initialen en de datum. De verzekering heeft niets anders nodig.
- Morgen rijden we hier heel dat spel af met de elektrische fiets. Dat belooft. Eerst nog een km of vier te voet naar ginder en we zijn de hele dag mobiel.
