Het werd iets vroeger dag vandaag: we staan op om halfzeven om tegen kwart over acht aan Pier 32 te staan, de enige plaats van waaruit cruises vertrekken voor een bezoek aan Alcatraz. We slagen er in iets voor halfacht te voet te vertrekken en stappen serieus door. Wanneer je in San Francisco een straat mist, dan neem je gewoon de volgende – ze lopen toch allemaal evenwijdig. Maar de gratis app HERE WeGo met offline kaarten doet prima zijn werk en we komen rechtstreeks aan waar we moeten zijn. Met Google Maps gebeurt het iets te veel dat we in het decor rondzwalpen, dus die gebruiken we enkel als second of third opinion. Of om een winkel op te zoeken, dit werkt beter.
Ordnung muss sein
Het vervelende aan San Francisco zijn de verkeerslichten aan ieder kruispunt, dus door de dambordstructuur zowat iedere 100 m in de vier richtingen. Elke weggebruiker verliest telkens een massa tijd, want synchronisatie lijkt niet echt aan de orde. Enfin, net zoals andere attracties moet er ook voor de overzet in een doolhof worden aangeschoven. Veel kijklustigen aan 40$ dus voor deze mysterieuze plaats die inspiratie bood aan filmscenaristen en auteurs. Via instructies door luidsprekers wordt alle voedsel en drank gebannen in de uitstap, enkel flessenwater is toegestaan. Het begint al realistisch aan te voelen, maar gelukkig gaan we niet met de dierenwagon maar met de ferry. De papieren tonen zit er wel in, zelfs zweimal.
Dessert bij de warme bakker
Bij aankomst vertelt een National Park Ranger wat ons te wachten staat, zegt dat er nog een ongelofelijke verrassing komt op het einde en schetst daarna een ontsnapping met foute afloop. Heel wat bezoekers druipen ondertussen af naar where the action starts, maar wij niet: let’s hear the surprise. En inderdaad, we krijgen een echte 80-jarige ex-gevangene die zijn boek komt signeren in de winkel, William G. Baker. Hoe misdadigers toch popsterren worden – hij krijgt spontaan het applaus na zijn eerste nummer.
We gaan naar boven (steps equal to 13 stories high buildings) en starten de audiotour met koptelefoon. Grappig eigenlijk dat alle deelnemers als zombies door elkaar lopen en luisteren naar dat stemmetje in hun hoofd. De synchronisatie is soms beter dan de verkeerslichten, want je ziet hen gelijktijdig naar dezelfde ankerpunten toe draaien. Mijn Nederlander van dienst weet ook behoorlijk wat te vertellen en het blijkt een leerrijke rondleiding. Plots begint een ranger boven ons hoofd te roepen “one minute to the slammer!” en wat later laat hij met het mechanisme manueel een celdeur of 13 toeslammen. Met een klik zit je vast. Toevallig was het ook vandaag – what are the odds – 85 jaar geleden dat het mechanisme werd ingevoerd: schuifdeuren ipv draaideuren, want je zal ze maar tegen je hoofd krijgen als cipier. Of er nooit een met zijn vingers of andere kostbare onderdelen tussen die schuifdeuren van 150 kg heeft gezeten, werd stil verzwegen. De gevangenen waren dankbaar voor de veiligheid en geborgenheid, want anders moesten ze buiten gaan spelen met andere misdadigers.
Smooth criminal
Na de audiotoer vinden we de criminele rockster aan het signeren “For Thomas and Cindy, Alcatraz July 30th, W.G. Baker”. Mijn vraag “Wat heb je van deze plaats gemist toen je nadien vrijkwam?” bracht hem wat van zijn stuk, vooral omdat de doofheid hem parten speelde. De duizenden meeuwen (de reden waarom je geen eten mocht meebrengen) zaten er ongetwijfeld voor iets tussen. Maar zoals voorspeld antwoordde hij “De vriendschap. We hielden nog lang contact. Anders niets”. Over de geborgenheid van de schuifdeuren sprak hij geen woord. Ik had niets anders verwacht. Ik wil wedden dat hij thuis zelfs zijn schuifdeur naar de tuin heeft gewisseld voor een draaideur. En een enkelvoudige douche, waar je de zeep op de grond mag laten slingeren.
Bevindingen
- Voor we het weten zitten we weer aan 20 000 stappen. San Francisco vraagt iets van zijn bezoekers.
- Mijn vrouw heeft naar eigen zeggen “nog nooit zo koud gehad als vandaag”. Het zes-lagensysteem (waarvan één van mijn lagen) leek niet te helpen. Alweer een nadeel van S.F.: ’s morgens is het koud (15 graden of minder), bewolkt en mistig met zelfs een frisse wind en het duurt tot na de middag tot de zon doorbreekt. Op Alcatraz zullen ze dit ook wel geweten hebben.
- De cellen die tijd waren iets meer basic dan de all-inclusive die sommige Belgische gevangenissen nu aanbieden. Wel was ik verrast dat aan de muur in een cel een bakje hing waar ze een koptelefoon konden inpluggen en naar twee programma’s luisteren. Er was bovendien een cursus haken voor beginners als bezigheidstherapie en sommigen mochten een instrument bespelen. Al Capone haakte ongetwijfeld iets met roze.
- Ook mochten de gevangenen roken en kregen ze allemaal een paar keer per week een pakje sigaretten, roker of niet. Beetje de techniek van de eerste wereldoorlog zeker: zo hadden ze minder honger, kou en werden een stuk rustiger.
- Vervelend ook dat in zowat alle winkels, horeca en andere zaken telkens alle prijzen staan exclusief taxes. Dus je betaalt nooit de prijs die aangeduid staat. Op voorhand zeggen “ik ga het passen” is geen sinecure.
- Kledij en zo zijn minstens zo duur als bij ons en je vindt ook zowat al dezelfde merken. Apple producten heb ik nog niet echt nagegaan.
