Het werd weer een rustige nacht in the Carriage Inn – duidelijk nodig dat ik op hun facebookpagina eens een positieve noot breng. Terwijl Christine zich in orde brengt voor de volgende verplaatsing ga ik op zoek naar een postkantoor, want er moet iets live verstuurd worden. De gps geeft een kleine kilometer, dus ik geef goed door maar lijk het niet echt terug te vinden. Tegen de mannelijke principes in vraag ik het aan een local en die stuurt me naast de Starbucks, een anoniem gebouw met een huisnummer dat binnen via een glazen deur doorschakelt naar het mini-postkantoor.Hier kan je postzegels kopen voor internationale zendingen, alle post binnen de US hebben zegels nodig die je in de supermarkt kan krijgen. Ik vraag of ze het ook in mijn plaats willen versturen en de bediende knikt bevestigend. Voor die prijs breng ik het niet zelf.
Monterey
We ontmoeten eindelijk de Pacific, de Grote/Stille Oceaan. Voor wie er zou aan twijfelen, het is zee zoals bij ons maar een stuk groter. De weersomstandigheden laten de grootsheid niet echt tot zijn recht komen: fake weather vandaag, overtrokken en wat mistig. Klopt niet echt met de associaties die we maken met the Beach Boys en Baywatch. Maar het is een aangename rit die we regelmatig onderbreken voor een koud kiekje op een van de viewpoints. Een beetje van de warmte die ze op overschot hadden in Vegas zou deugd doen, maar de sprinkhanen mogen ze houden.
17 mile drive
De rit gaat vlotjes en al snel naderen we het hotel, maar wagen ons eerst aan de 17 mile drive, een te betalen rit van Monterey naar Carmel (en terug) doorheen de villa’s, golfterreinen en mooie panorama’s. Maximum speed is 25 miles, dus het wordt zoveel mogelijk genieten. We keren niet terug via de bergen en missen dus een derde van de omloop, maar de gezondheid en maaginhoud gaan voor. Prioriteiten stellen.
Keeping up appearances
Inchecken in het hotel verloopt minder vlot: we moeten een uur wachten op onze kamer (er is een vochtprobleem) en wanneer we die krijgen was het vocht het minste van onze zorgen. De kamer was klein, had een muffe geur, was donker en keek uit op de snelweg. En dat stoorde ons nog het minst want er was iedere minuut of zo een irritant luid storend mechanisch geluid, waarschijnlijk van de liftmotoren die constant draaien.
My mama says that stupid is as stupid does
We besluiten eerst tot decompressie en gaan wandelen in de verkeerde richting, weg van Fisherman’s wharf en Cannery Row. Dit duurt maar een km of twee voor we het echt doorhebben en uit voorzorg gaan we met de auto naar de andere kant. Kwestie van ginder die 20 000 stappen ook vandaag weer samen te sprokkelen. De twee locaties omvatten een verzameling restaurantjes, kraampjes en winkeltjes die wat lijken op die in San Francisco, maar dan op kleinere schaal. Vooral het Forest Gump winkeltje was wel grappig: Bubba Gump shrimp company, met alle slogans uit de film.
Run, Forrest! Run!
Eens terug in het hotel gaan we om beurt aan de receptie onze bevindingen gaan ventileren en de kamer wordt ingewisseld voor een iets grotere, aan de zeekant. De geur is weer normaal en de liftgeluiden worden ingewisseld voor zeegeluiden. Luid, maar beter te pruimen. Alle kamers hebben enkel glas en we zitten op het gelijkvloers. Tegen kwart voor tien moet ik nog aan de blog beginnen, maar het internet werkt niet goed (we zitten aan het uiteinde). Je kan niet alles hebben. Ik werk het dan maar rond elf uur af in de zo goed als lege lobby.
Bevindingen
- Het hotel waarvan ik dacht dat het ons beste zou zijn, bleek dus initieel een tegenvaller. Maar met de wissel valt dit al een stuk beter mee. Met meer dan 300$ per nacht is dit de duurste kamer tot nu toe, dus de verwachtingen waren hoog gespannen.
- De achterkant van onze auto heeft ondertussen twee vingers ontsluiting. Hopelijk wordt het in L.A. geboren en niet ergens onderweg.
- Rockaway beach lag ook op ons pad, dus zijn we er vlug es gestopt om de Ramones een plezier te doen. Hey ho let’s go!
- Een hoop zeeleeuwen gezien vandaag. Sommige liggen onder de dokken een lawaai te maken dat erg ver draagt. De clochards van de zee. Hopelijk horen we ze niet tot in onze kamer, anders moeten we vannacht weer wisselen.
- Onderweg waren enorm veel dames aan het werk in de fruitpluk (aardbeien) – de plantages, handarbeid en slavernij waren niet ver weg.
- Overal zitten eekhoorns die de mensen benaderen. Aan de Grand Canyon zijn ze verantwoordelijk voor de meeste verwondingen aan de vingers. Van de mensen wel te verstaan.
