Het beuken van de golven vannacht leverde ons een uitgerust hoofd dat er weer helemaal tegen kan. Een verplaatsing van een kleine vierhonderd km tot in Santa Barbara vandaag. Het weer gedraagt zich niet Californisch, het blijft overtrokken en een stuk onder de twintig graden. Maar we hopen op beter, checken uit en zitten de rit in. Veel autosnelweg vandaag, dus het wordt moeilijk om ergens te stoppen en foto’s te nemen – te gevaarlijk. Het landschap wijzigt niet meer zo extreem als de voorbije weken, meestal krijgen we golvende, maar dorre panorama’s. Op de vele fruitvelden wordt constant gesproeid, niet zo met één centrale sprinkler maar met een fontein iedere vijf meter, hectares aan een stuk. De Bellagio in Vegas zou er soms jaloers op worden, en dat ook in een streek waar regen schaars is. Moeilijk te begrijpen dat in zo een miniatuur landje als het onze afschakelplannen worden geactiveerd als de regen enkele weken uitblijft. Ook het gecontroleerd afbranden van velden schept hier totaal geen problemen. Klimaatopwarming is fake news als het niet past in uw kraam.
Spiegeltje aan de wand
Ik gooi de tank nog es vol in tankstation “Arco”, kwestie van hier niet alleen in België op verloren te hebben. Voor het eerst aanvaardt de Mexicaanse bediende geen kredietkaart en moet cash worden voorgeschoten om de pomp te activeren. Na het tanken krijg ik dan het wisselgeld terug. No plastic in America, het is iets nieuws. We komen aan in the Best Western Pepper en ontmoeten er de sympathiekste receptionist ooit die ons met veel liefde de ins en outs van het hotel en Santa Barbara bijbrengt. Kamer ziet er prima uit, balkon met mooi uitzicht op het zwembad en een spiegelmuur die de kamer twee keer zo groot maakt. Kan nog van pas komen vanavond. Voor het ontschminken.
Eieren à gogo
Omdat die Amerikaanse afstanden verkeerd kunnen geïnterpreteerd worden, nemen we de auto om de Santa Barbara kern op te zoeken. Dit bleek nadien wel een heel strak plan, want de mileometer gaf al gauw een zestal kilometer en El Sympathico in ons hotel had ook al iets vermeld van een grote fiësta, dus parkeren werd geen evidentie. Overal Spaanse vlaggen, muziek en de rand van de main road waren alle plaatsen voorbehouden voor de stoet van morgen. Heel wat Spaans-Mexicaanse gezinnen houden zich weken zoet met het uithollen en beschilderen van eieren en ze daarna op te vullen met confetti. Wie er dan wat aankoopt, mag die kapotslaan op om het even wie zijn hoofd met een happy end en kleurrijke facial. Eerst stonden er wat flyers met “confetti is litter” en wat later lag de grond gewoon al vol. En de stoet begint maar morgen.
Bevindingen
- Zowat 95 procent van de koeien die we al hebben gezien zijn zwart. African American cows. Geen idee waarom.
- In de Apple store staan er geen prijzen op de iphones, je moet via een app zien wat hij kost en daar dan de taks (BTW) bijtellen – 8,75 procent. Dus het blijft nog een stuk goedkoper dan bij ons.
- Ik kan een politieman verleiden voor een selfie – heel vriendelijke gast. Ik hoop van hem niet tegen te komen op de baan de volgende dagen, maar echt wel meegaand. To protect and to serve.
- De temperatuur hier en de sfeer binnen de stad brengen ons allebei wat in een andere dimensie vakantiemodus. Iets rustiger en meer ontspannen, met wat meer onthaasting. Morgen is de verplaatsing minder dan de helft, dus we besluiten het rustig aan te doen.
- De streek tussen Monterey en Santa Barbara lijkt door zijn vele wijngaarden wat op de Franse paysages. Het viel ook op dat aan de rand een rij bomen/struiken werden geplant, waarschijnlijk om de wind wat te breken. Er werd over nagedacht.
