The year of living dangerously
Vandaag proberen we op het juiste spoor te blijven, letterlijk. Door mijn jaarlijkse studiereis naar Brussel met de derdejaars wordt de metro in L.A. een zacht eitje. We nemen om 8u00 de shuttle van het hotel naar het eerste metrostation, zo’n anderhalve km verder net aan de Universal studio’s. Om een rit te boeken van $1,75 moet je eerst een plastic TAPkaart aanschaffen en die opladen. Hoe lang de rit ook is, het tarief blijft hetzelfde – voor die prijs kan je bij ons een paar km met de bus rijden. Wat opvalt is dat de afstand tussen de stations een heel stuk groter is dan in onze hoofdstad. Wandelen naar de volgende halte zou niet evident zijn. Onze gids Nathalie, een West-Vlaamse die woont in L.A., sprak met ons af een 15 km van ons hotel, een rit met de metro van een 25 minuten. We zijn prima op tijd, vinden elkaar terug en starten de Downtown excursie – een mooie wandeling op wat belooft een hete dag te worden.
Send them back
Waarom we zoveel Spaans horen in L.A. wordt al snel duidelijk met de historische start van de wandeling bij de Avila Adobe. Ongeveer 47% van de bevolking is hispanic/latino, een 10% African Americans en dan zijn er nog meer dan 10% Asian Americans (China, Korea, Japan,…), een stuk Native Americans (Indiaans bloed). Wanneer Trump al de immigranten terug wil sturen zal hij hier meer dan zijn werk hebben. Maar hier in California ligt zijn populariteit bijzonder laag. Na de originele Spaans-Mexicaanse wijk wordt Union Station nog es onder de loep genomen, waar vier agenten maar al te graag poseren “are you sure you want this?”. De blinkende vloer in het station ziet er verraderlijk glad uit, maar we blijven baanvast.
Inox lijnen
Pico house, een gigantisch statig gebouw, staat er leeg omdat er geesten in ronddwalen. What a waste of space, terwijl dit zo nuttig kan worden gebruikt. In het Mexicaans kerkje er tegenover gaat net een doopselplechtigheid door – ouders en uitgedoste kinderen staan in een lange rij aan te schuiven. Schattige baby’s, maar ook meisjes van twaalf die er twintig en huwklaar uit zien. Kwestie van perceptie natuurlijk. Maar we willen en mogen de ceremonie niet verstoren en trekken verder. We gaan het stadhuis, de rechtbank en het park voorbij en bezoeken Walt Disney Concert Hall, een futuristisch inox gebouw in roestvrij staal. Schitterende lijnen vanuit de verborgen binnentuin – een buitenkansje voor fotografen. In het financieel centrum van de stad blijven de hoge gebouwen en ornamenten een bron van inspiratie.
High tea
Nadien volgt de antieke bibliotheek met fresco’s op het plafond, het luxueuze Millennium Biltmore hotel met de Crystal Ballroom en de HighTea afternoons voor the ladies (with money), the last book store (niet gebonden aan een keten) waar we ons tot een foto laten verleiden, de combinatie van metaal en terracotta in the Bradbury building waar de eerste Blade Runner werd geschoten, trekken doorheen de eethuisjes van het overvolle Grand Central Market en nemen de Angels Flight, de kortste uphill tramlijn in history ;). We eindigen de grand tour terug aan Walt Disney Concert Hall, waar Nathalie haar volgende rondleiding kan beginnen. Bedankt, dit was echt een aanrader – deskundige uitleg en plaatsen die je als bezoeker van een paar dagen niet zal opzoeken.
Do the walk
Ondanks de verwittiging voor de ontgoocheling stoppen we met de metro aan Hollywood Boulevard en bezoeken the walk of Fame. Duidelijk geen sterren waard: het blijkt een voetpad met beroemdheden, geflankeerd door minderwaardige en marginale winkels met randfiguren die de stop er niet beter op maken. We lopen een kleine kilometer ver en keren terug naar het metrostation en zo naar het hotel. Ondertussen al een uur of acht op weg, dus dat kan tellen. Maar we hebben veel gezien en zijn echt verwonderd door het gevoel van ruimte in L.A., in tegenstelling met San Francisco.
Bevindingen
- Niet alleen urinoirs zijn 10 cm lager, ook de toiletten. Waarschijnlijk op maat gemaakt omdat de Mexicanen en Aziaten comfortabel het beste van zichzelf zouden kunnen geven. Zonder opstapje.
- Onderwijs kost blijkbaar stukken van mensen – zowat iedere student die op universiteit wil gaan betaalt een 3 000 dollar per maand. Middelbaar kost bijna een 2 000$. Het slaagpercentage ligt veel hoger, het modulair systeem is een stuk duidelijker dan dat van België (“Ma, ik ben er door maar neem zes vakken mee uit het eerste jaar”). Zowat alle jongeren gaan een studielening aan die ze bijzonder lang aflossen. Van motivatie gesproken.
- Los Angeles is een stad waar ik zou kunnen wonen. Jammer genoeg zijn de huurprijzen astronomisch hoog: tot 2 300 dollar voor een éénslaapkamer appartement. Maar het vakantiegevoel is er, en de ruimte.
- Wat een ontgoocheling, die walk of fame. Echt de moeite niet waard.
- De vele daklozen vormen ook hier een probleem. Op straat kamperen de homeless rond plaatsen waar ze voedsel of kans om zich te verversen krijgen. Piketten slaan ze vast in de voetpaden. Vele patiênten met mentale problemen kwamen op straat terecht toen Bush verschillende instellingen liet sluiten. Hij had er waarschijnlijk slechte ervaringen mee.
- De jeugd leest nog weinig door de komst van het internet, maar in de last book store zien we menig boek over de toonbank gaan. Ook Kuifje/tintin is hier makkelijk terug te vinden.
- De metro is echt een aanrader: het gaat snel, je hebt geen parkeerplaats nodig en de ritten kosten weinig.
- Een aantal markante vrouwen, zoals Christine Sterling en Grandma Mason hebben de Spaanse en African American community de betekenis gegeven die ze nu hebben. Grandma Mason liep zelfs 5 000 km achter een huifkar toen ze vernam dat de slavernij niet werd toegestaan. Je zou voor minder eens een punt proberen te maken.
